Skip to content

Husumer Geschichten

Januar 10, 2016

Ut old Husum

De Waterklub

Von Christine Barckmann,Dochter vun Hansen Bodder.

Waterclub

 

Dat weer en schöne Sommerdag,hell schien de Sünn. Von de Haaben  dal stüerte en frische Wind, regeerte mang de Fahns,dat se beeter weihten, regeerte in`n Schoßsteen,dat de H erd düchtig in`ne gang keem.

In de Norderstaat weer Sülverhochtied.Wie schreven den föften August 1878.

Mien Öllern seeten unner de Speegel,umgebn vun ehr Kinner, Verwandten, true Naabers und—de Waterklub, jo, de Waterklub.

Mudder seeg gor nüdli ut , drog en plummenblaue Siedenkleed mit swarte Sammetband besett, witte Rüschen anè Hals un bi de Hannen, witte Spitzenhuv mit echte Barben an`ne Sid, in`ne Mirn sülver Myrtenranken.

Vadder har sick in witte Krag`n  un Handmanschetten smeeten. Pulswärmer uns wattsieden Halsdok, worvun  he sick sunst nich trennen dä ,wurn hüt nich duldt.De swarte Antoch seed en beeten eng,desdo beeter keem de helle West un d e witte Bostkrag to Geltung. En sülvern Struschen steek in`t Knoploch.

Mirn op de disch vör dat Bruutpoor stunn en Makronen- Opsatz, as en Immenkorf formt; Vergissmeinnicht un lüttje Rosen ut Zucker weern künstlerisch upsett uno p de Spitz twee kosende Duven.

Et geev Braadn un Wien, stovte Plummen un Torten, un de Fröhlichkeit straahlte op alle Gesichter.Ick smeet min Öllern son dankbare Blick to. Wat harn wi Kinner doch en schönes Öllernhuus,wat worr för uns sorgt, un keneen Mangel lehrten wi kennen.Un so wohl, as wi uns hier föhletn, föhlten sick ok wull anner Lüüd bi uns; weer sonst wull de Waterklub tostann kam`n?

Wat weer dat nu mit de Waterklub ?

Mien Mudder un ehr Swester Line harrn bald na enanner heiraat. Onkel Willem , de Discher, un Tante Line keemen jeden Abend to en Mundvull Snack.

De beiden Swestern bleeven in de Stuv, harrn stänni wat mit enanner to tuscheln.De Mannlüd setten sick vör de Dör op de Bank. De beiden seeten immer vull Knäp un Lachen, un de naverslüd hörten da tun keeken.Towielen bröcht Swager Willem sein Fründ , Reepschläger Michaelsen , mit. Seeg Farver lau , de schreeg över de Straat wahnte, de dree dor sitten (he weer Junggesell), so pürscht he sick , immer de Hannen inè Büxentasch , langsam heran; veer harr nto Not Platz op de bank.

Wat weer dat en utlaten Kleeblatt !De anner navers marken dat , keeken immer nieschieriger na de Bank. Eerst spazeerten se son beeten he nun her, almähli keemen se neeger ran, bleven stahn , bet Vadder ut Höflichkeit sä :“ Hal di man en Stohl ut Huus“.He sülvst stunn nich op, he weer nich vör Umstänn un weer ock gräsi kommod;vöe em stunn noch en Stohl , worop  sein Beens leeg„n.

Avers as de Winter keem un se nich mehrr buuten sitten kunnen,keemen de Vavers un Frünn allmähli in`t Huus rückt. Dat wurr min Modder denn doch to bunt! Vadder seeg dat in , un he sä. „Stina , wi richt de lüttje Stuv inè Achterdeel in , de hebbt wi wull över.“ Mudder harr nix dorgegen, un nu gung dat ant Utstaffeern. Luxus wull Vadder nich hemm`n ock keen Gardinen , avers twee ols Sofas kreeg he opstöbert , weck assete Stöhl un en smalle Disch, worop dat Traktement stahn kunn.

Abends weer grote Freud , toeerst weer Platzverdeelung. Vadder un Willem, de Discher, neem`n dat Sofa links vun de Dör ;dat Sofa rehcts, dat quer stunn , kreeg`n de dree Dünnsten. De Reepsläger keem inè Mir n to sitten un de döfften em gliks „ de Taukirl „. De Nam beholl he bet to Enn ut.

Schlosser Todtberg, de stänni över Küll klogen dä , wurr de Aabenplatz anwiest . De annern seeten dicht an dicht , inpökelt as de Herings . Veel Platz weer dor nich , denn Vadder wull ok noch en Stohl för sien Beens beholn. He leet nich vun sein Mod , wenn de Platz ok noch so knapp weer.

Se wulln ok Statuten hemm , stüert mußt warrn , sunst kunn de Saak tweirieten. Vadder sä:“ Vun acht an köt jüm kamen, Klock tein möt ji gahn . Drög schöt ji bi nich sitten, Water un Tabak gäf ick to . Vertörn gifft et hier nich;wer wat öwel nimmt , kann rutgahn , bet he sick anners besunnen hett. Klatsch is streng verboden. Wat in anner Lüds Huus passert , wöt wi nixch wäten. Wi wöt uns wat unnerholn un vergnöcht sein. Keen niege Gast kann rinner kam`n , wenn wi nicht all tostimmt hebbt, dormit uns`Harmonie nich stört ward. Sünndags is frie.“ –

Un in disse schöne Harmonie hett de Waterklub bet to Vadders Dot veerdi Johr holn! Op Vadder op Reisen oder sunstwo , de Klubstuv weer besett.Immer stunn de grote Waterbuddel op de Disch un twee grote Seidels , een för Vadder, een för de Gäst , dorbi.

Se vertellten vun lust un vun Leed , iewerten öwer politik un högen sick öwer Döntjes. De Fröhlichkeit, de Harmlosigkeit un dat Lachen is nicht o beschrieven, ok nich de Rook, de gegen Klock tein ut de Stuv dreef , wenn mol en Ogenblick lüft wor. De Piepen worn op de Deel utschütt;Platz, sick to röhren , weer dor nich. Bi`t Pieputkratzen un Waterdrinken kreeg Faver Lau mol de Hannu t de Tasch , sonst bleeven se na sien Gewohnheit dorin sitten . Reep de Nachtwächter buten :“ De Klock hett tein slan , tein is de Klock“ ,stunn se mirrn in`t Schnacken op , schowen naenanner op ehr Morgenschoh ne Hus , all mit es halvlange Piep inè Mund ; blots de Senater Boysen gung würdi mit de lange Piep, de ok beter to em passen dä.

Sommers , wenn de Klubkink vör de Dör seet un de maand fründli lächelnd tokeek, as wenn he seggn wull:“ Hier herrscht würkli Eenigkeit un Tofredenheit „,kunn man sick keen schöneres Bild utmalen.De Lüüd , de vörbigingen, bleewen öft stillstahn, sowatt kreeg man nich alle Dage to sehn.

As Vadder jünger weer , mußt he mit Gesang utrücken. He sung seeker un mit helle Tenor: „Wenn du noch eine Mutter hast, so danke Gott und sei zufrieden“;un een anner schönes Leed : „ Die verlassenen: Mariechen saß weinend im Garten, im Grase lag schlummern ihr Kind“.—Denn weer alles musenstill ; ick luerte achter de Dör un weer stolz op min Vadder, dat he so schön singen kunn.

He harr son warme Ton, sein ganzes Leven son warmes Hart, son warme Hand; nich alleen för sein Famili, ock för sein Nächsten.—

Neben Farver Lau wahnte , bi sein leve Swester Marie , Peter Thomsen.De weer en beten wunnerli un erst körtli to Stadt trucken. He wull absoluts inè Waterklub.“ Nä „ , sän se eenstimmig. „ worüm nich ?“ frogt Peter. „ Wi mög`n nich op dien Snack hörn „, sä Vadder ohn Umstänn. Peter nehm dat nich öwel , he seeg blots wat suer ut , un dat de he ümmer , ock wenn he tofreden weer. He sä to Mudder :“ Mien leeve Stina , frag du noch mal.`“Und orbi keek he ehr so truhartig in de Oogen.

Mudder kreeg de Wahl dördrückt, he wurr dat tweete Mal eenstimmig wählt , awers unner Bedingungen :Du dörfst nie von selbst wat seggn, sorgst bet Klock acht för Stöhl, Tobak , Fürung , Licht vör allen Dingen för frisch Water ut de Koopmann sein Pump, ut Eckbäcker sein mögt wi`t nich.

Du kriggst de tweete Aobenplatz; denn hebbt ji beiden Peters de Aoben in de Mirrn.“ Peter weer glückli as en Kind. He hett nie Utschell kreegen, mehr asiewerie paßte he sein Kram. Dit weer Ptere , de siet  sin Konfermatschon as Rentjee levte , sein eerste un letzte faste Anstellung.

 

As he storv , leeten de Klubgäste , obgliek se man wenig Platz harrn , sien Platz lang unberöhrt stan;se ehrten un vermißten em all.

Jeden Sommer neem Vadder, wenn he op Nordstrand sein Land besichtigen dä, affwesselnd en Klubfründ mit. Farver Lau weer dit Johr an de Reeg. As de beider op de Insel ankeemen, stunn de Wagen all parat, de se över`t Land fohren schull. De farver sett sick torecht , werrer mit de Hann inè Tasch , ahnt nich , dat et mol to`n Verhängnis warrn kunn. Vadder truck werrer en poormal de Stirnfalten hoch, dat dä he immer , wenn he gut opleggt weer ; denn flog sein Mütze erst na achtern un denn werrer na vörn op de richtige Städ. Se fohrten nu los; bald weern se op de Diek , bald fohrten se wedder dal , immer ümschichdi. Wat weer dat een Lust , dat üppige Land to sehn! Dat Korn stunn bückt , so swoar weer de Halm. As de schönste Teppich seeg dat Grasland ut, mustert mit witte un rode Klee. De Peer un fahlen jachterten, Ossen plegten sick , Köh keeken de Fremm`n nieschieri an un brüllten tom Vergnögen

Aff un an kehrtn se op en Hoffstell bi ole Bekannte in , wurrn trakteert mit Aantenbradn, Porrn , Schweizerkees, Ossentung, rode Grütt mit dicke Roohm un luter son schöne Saken.

Oh , wat weer dat hier op Nordstrand schön ! In forsche Draff gung dat nu na de Havn , dormit se de Damper nich verpassen dän. Werrer gung dat Diek op, Diek dol , un as´t dat Unglück wull ,kreeg de Kutscher bit`t Bargdalfohren de Eck to kort , so dat de Wag umsmeet. To`n Glück fulln all week in de Lehm un kreegen sick ohn Schaden werrer opsammelt; ock de Peeer un de Wag weer nicks passert. Blots Farwer Lau weer in hogen Bogen in de Grov schaten un seet dort bet anè Halsin`t Water.

Tom Ünglück weer em noch en dicke Lehmklüt op sein heele Oog flagen ( mit dat anner kunn he sowieso nich kieken).De arme Kerl stöhnt jämmerlich.As allns werrer in de Reeg weer, set he ümmer noch dor un wuß nich , wate m passert weer. „ Krischan, help mi doch, ick versup jo hier“, reep he,“ ick kann jo nich ut de Oogen kieken.“ Un Vadder antwort`in sein gemütli Oart: „ Krieg di man de Dreck ut de Oogen, denn kummst du ok wull alleen torecht,“ „ Jo , dat seggst du so,aber ick kann doch mit alle Gewalt de Hänn nich ut de Büxentaschen kriegen.“ –Na, se keemen noch eben to recht Tieed, de Damper harr al dreemol fleut. De Kaptein meent: „ Dor kummt wull noch en Liekentogg !“De Farwer sä blots: „ Krischan , vertell nicks inè Klub.“ Awers dat Verspreeken wull Vadder em nich geben, dat weer jüs Water op sein Möhl !

Wenn de Fohrt na Nordstrand plant wurr und uns leewe Nawer Lau werrer an de Reeg keem, sä he korterhand : Nee.“ Denn gung dat Lachen un Pliern los, blots de Farwer lach nich mit.

Dat Högn in`Waterklub kreeg keen Enn.

Heinri Hansen von Nordstrand levte as Rentjee inè Stadt , as ole Fründ neem de Klub em op. Sein Hoffstell un Veeh weer he los , he truerte as en Kind.. Et holp nicks, he mußt werrer en Fenn bi`t Finkhus köpen un en poor Ossen graseb sehn. Dor wannert he rut un besnüffelt de Kram. Dat weer keen Nordstrander Land, dücht em, hier wuß son Unkrut as Kohdot un Porr, dat schulln sein Ossen nich freeten. He hol sick Rat !—Wenn nu de Schosteenfeger bi em keem, sammelte he Sott in en Büdel , drog dat na de Fenn bi`t Finkhus un fung an to streun. Keem he to laat in de Waterklub , gung dat Pliern los: “ Weerst bi`t Finkhus ?-Warrst  Herr öwer Poor un Kohdot ? – Diehn de Ossen beter ?“-

Heinri wurr fünsch. „ Rut !“ reepen se all. Heinri neem en Sluck Water un spölt de Ärger weg. Gau worr wat anners snackt, – blots dat de annern sick en beten toplieten.

Onkel Willem , de Discher , de nahdem Stadtverordneter weer , mußte wegen de Sitzungen towielen de Klub versümen. Ick stunn Klock tein mal vör de Dör, dor keem he ut de Sitzung un stürt an unser Hus vörbi. „ Na Onkel , wo geiht dat to, du makst jo`n Umweg?“ „ Weet ick „ , seggt he , „ ick mutt dat Hus eerst mal  sehn hebbn , denn kann ick beter slapen.“ Un forsch bog de öllste Klubfründ um de Eck vunè Plan to Hus.

Mien Vadder harr de gröttste Fuh , bleev ock de Dickste . Sein Gemütlichkeit weer sprichwörtli , un dor he veel dörch sein Hannel opè Reis`weer, weer he allerwegens beleevt. Ick gloov , he harr keen Fiend. Sin Apptit weer immer babnop. Eenmal mußt he to Bett liggen; dor bröcht en gude Nachbor en Duv to Supp. Kum weer he ut de Dör , reep Vadder ut`t Bett : „Stina , wenn du de Duvensupp kakst , stek en Hahn bi rin .“

Een hett towielen mal op de Klub schulln, un dat weer min Mudder. Awends, wenn se mit ehr Kinner inè Achterstuv um de grote Mahagonidisch seet un dat Lachen ut de Klubstuv allto hellhöri wuur, schickt se mol en vun uns he nto fragen , wat dor los weer. „ Rut !“ reepen se denn all, „Fruenslüd kön wi hier nich bruken!“ Mudder sä :“ Man hett rein gornicks von sein Mann , jeden Awend sitt he in de dore verdreiht Klub!“

Keem he awer Klock tein mit sein Waterbuddel inè Arm , inè anner Hann de Seidel, vergnögt to sein Famili , denn harr se ehr Quesen all lang werrer vergeetn.

Twee Klubgäst, old weern se , lewen noch inè graue Stadt anè Waterkant ,a sick tom letzten Mal dor weer, Paul Hasselmann un Niehuus Jörn*

As ick Jörn dreep, keek he mi an un kennt mi nich. „ Jörn“ sä ick un leggt de Hand op sein Schuller, „ hest du mien Vadder , Hans Krischan, ock nich kennt ?“ Wo verfeer he sick, grot wurrn sein Oogen.En Glanz trock över sein Gesicht: „ Minsch Stina“, reep he. Oh , wat hebbn wi beid uns freut!

Wi leepen tosam na de ostkarkhoff. De ol Böm inè Osterenn schüttelten de Köpp , wi bleewen alle Oogenblick stahn un lachten von buten un weenten von binnen; denn Jörn sä immer werrer:“ Watt harrst du förn gude Vadder, wat weer dat dormols en schöne Tied!“—–

Mi weer ,as wenn en sanfte Hand öwer min Hart strakeln dä!—Ick broch em to Hus, he blev noch lang stahn un winkte;ick keek mi immer werrer um.

De Klosterkarkhoff besücht ick alleen. Dor stunn ick vör mien Öllerngraf. Neeg dorbi sleep Onkel Willem, an de anner Siet ruhten Reepsläger Michaelsen un Farwer Lau. Mi weer , as hört ick Stimmen : „Krischan, du bist nich alleen, wi sünd hier bi di !“ Dat weer Willem sein Stimm, dat weer de Stimm ut de Waterklub.—-

*inzwischen gestorben.

 

 

 

Advertisements
Schreibe einen Kommentar

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s

%d Bloggern gefällt das: