Skip to content

Rudolf Kinau

November 30, 2015

Dat fiene Klingen

Ick hebb eben Beseuk hat. Hier hett he seten, hier op düssen Stoohl. Un he hett „du“ un „mien Jung“ to mi seggt,- un ick weet ne mol , werkeen dat wesen is.

He käm langsom un swoar de Trepp rup un klopp man so eben an de Dör. Un as sick open moken dä, stünd he doar un heul mi`n Handvull Snürbanden hin un sä : „Gooden Dag ook!“ un keek mi bloos an. Un dütt Ankieken – dat wür so – so – oach , ick weet ne .Ick kreeg em gliek bi`n Arm tofot un teug em in de Döns.

He seeh meist so ut as min Vadder , harr ook blau Tüg an uns on lütten wulln Dook üm`n Hals . Un denn seet he hier bi mi an`n Disch. Un so ganz bi lütten kämen wi in`t Frogen un Vertellen.

He wür freuher ook Schipper wesen , säh he. He harr`n  lütt Frachtfoahrtüg  hatt , un sien Froo wür ook jümmer mit an Bord wesen. Ober denn würn se oolt worden , un sien Oogen harrn ne recht mihr wullt , – do harrn se`t upgeben. Un nu wohn`n se nerden an `n Hoben , sä he , un van`t Kökenfinster to – kunnen se noch de ganze Elf hindolkieken.

„ So -?“ sä ick . „ Dat is jo fein —!“ un ick harr woll wedder no sien Stebelbanden keken, -he dreih jem hin un her un schüttel mit`n Kupp: „Oach, uns sülben – uns geiht dat so noch ne . Wi hebbt uns beeten Invalidengeld,- wi sünd noch jümmer satt worden. Ober doar wohnt bi uns in`n Keller – doar wohnt son poar Jungs , de kriegt jemehr Recht ne. De Vadder is doot, un de Mudder geiht no`t Waschen un Reinmoken, un verdeent man kum dat Eten.  Un diise beiden Lütten – de wull ick so giern mol`n lütte Freid moken – to Wihnachen. Ober mi fehlt dat Geld.—Un do hebb ixck dacht : Geihst mol mit Snürbanden loos!  Hest al so mannigmol Fracht schippert.- worüm schaß ne ook sülben mol`n beeten hanneln-?- Un dat geiht , – geiht bete ras ick dacht harr, hebb al ganz scheun verköfft , tehn Poar sünd al weg, u nick hebb bi jeeder Poar een Groschne . Wenn`t so wiedergeiht , krieg ick doch`n beeten up`n Dutt. Un wenn ick`r ook ne veel för käupen kann , wat krieg ick doch ! Un denn will ick  mol Wihnachsmann speln, bi de Lütten. Frei mi al up jemehr Gesicht. Wat schöt de för oogen moken!

Vörig Joahr Wihnachen sünd wi bi uns`Noberslüd wesen, ober doar hett mi dat ne gefalln. Doar kreegen de Kinner so vel Spelkrom , dat se`t goar ne all bekieken kunnen. Un de Vadder un Mudder harrn meent , se müssen sick ook wat schenken,- un harrn sick allerhand ooln dürn Krom köfft , nem sick keeneen to frein dä.- Ober dat geef doar fein Eten un`n barg Leben un Hallooh.

Wi hebbt doar noheer noch öber snackt, mien Fro u nick. Ick segg:“ Son Lüd – de wet jo woll goar ne mihr , wat Wihnachen eegentlich to bedüden hett , un wu dat eegentlich tostanden kommen is.“-

Dink di doar mol rin , mien Jung: Joseph un Maria alleen ünnerwegens , wiet weg van Hus , in`n frömde Stadt,- un könt narms ünnerkommen,- keeneen will jem hebben. Un Maria steiht so dicht vör ehr swoare Stünden , un weet sick al goarkeen Form ihr.- Un denn ward`t Obend un  ward düster,- un se kreept in son ooln leddigen Schopskoben fin , dat se man blooß ierstmol`n Dack öbern Kupp hebbt.- Un denn – denn is dat sowied mit Maria.- Un se heggt keen Licht un keen Hölp , un keen Woter un keen Tüg.- Ober so hoolt sick fast bi de Hand, un de leebe Gott steiht jem bi, un moktt allns so hill un so hooch as`t man wesen kann.

So is dat wesen , mien Jung. So is dat anfungen , vör meist tweedusend Joahr, wat na as son groot fein Fest öber de ganze Wilt geiht , un ward  allerwegens fiert – mit Lachen un mit Larm un Musik.

Ick bün gewiß ne gegen de freid , mien Jung. Oh ne,- Freid is dat best , wat de Minsch hett. Ober dat mütt ook de richtige Freid wesen,- keen juchen un Gröhln.

Doar is noch so veel Noot un Elend up de Wilt,-sünd so veel dusend Minschen, de Hunger un Sorgen hebbt,- wat schull dat för`n Freid geben- för uns alltohopen-wenn wi de to Wihnachen mol all satt moken kunnen.

Un all de lütten – all de dusend Kinner ! Watt schulln de sick up recken ! Sünd doch all lütte Minschenbäum, de wassen schöt, un schöt groot un stark warden. Denn möt wi jem doch ook`n beeten hilpen , dat se in de gangen kommt!

Noa, ick gläuf, doar ward ook wedder allerhand don- dütt Joahr,- ook hier in de Stadt- bi all de larm. Ick meen , doar geiht al jümmer son lütt fien Klingen dör de Luft, un geiht in jeder Hus  un in jeder Dörr in: „Dat ward Wihnachen ! Dink doar an!“ – Un wenn se dat all hört, mien jung , dütt lütt fiene Klingen,– denn geiht`t  kloar,- denn kommt wi doar mit recht, alltohopen.

So,- un nu mütt ick woll – wieder. Mütt sehn, dat ick noch wat besckickt kriegen doo.- Wu is`t? Kannst`n poar Snürbanden bruken ?- Is för de beiden Lütten!“

Fief Poar hebb ick em afnohmen. Un hebb em frogt, wonem de Jungs  wohnen dän,- ick bröcht jem villicht ook noch`n Stück hin. Ober he keek mi liek in de oogen un schüttel mit`n Kupp:“ Dat lot man! Doar goh ick jo hin.-Ober- wenn du wat  doon wullt – to Wihnachen, denn bring man anner ee`n wat hin! Sünd  Lüd genoog , de`t neudig hebbt, – brukst di blooß ümtokieken!“

 

Un nu is he wedder weg , mien Beseuk. U nick weet ne mol werkeen dat wesen is. He seeh meist so ut as min Vadder.—

U nick sitt alleen an`t Finster , un kiek in de groot Stadt- mit all de Lichen und all den Larm, – un luer – up dat fiene Klingen.

 

 

Aus „Mien Wihnachsbook“ von Rudolf Kinau

Advertisements
Schreibe einen Kommentar

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s

%d Bloggern gefällt das: